Het is weer laat maar ik ben klaar wakker
begin net me harde schijf op te ruimen
Maar kwam een map tegen met logboeken van chats programma’s
En bedacht me onder het lezen dat ik bijna niemand meer spreek van die mensen
En dat ik me er vrij focked onder voel
Ik kon me vrienden zowiezo op 2 handen tellen
Maar nu weet ik eerlijk gezegt niet waar 2 handen ze zijn of wat ze doen met hun tijd
Maar wat het meeste terug komt zijn
Al die plannen en iedeeen waar niks mee is gebeurt
Alle goeie tijden die na besproken werden die ik zelf alweer vergeten was
Problemen die er nu niet er toe zouden doen maar toen echt belangrijk waren
En vooral dat we niet van plan waren te veranderen en bij elkaar bleven
Mensen van jaren terug maar ook van het eerste jaar in Rotterdam die ik nu al niet meer spreek terwijl ik ze net leerde kennen
Ben zelf ook niet de meest bellende en organiserende gast
Maar ik weet bij sommige niet eens meer waneer het contact is gestopt
Nu ik bijna klaar ben met typen
Denk ik fok ik moet nog door de map muziek en bergen foto’s
Ik zie bij het open slaan van de eerste map al mensen met verf vlekken, nieuwe witte schoenen, slechte kapsels, lelijke pieces, meisjes waar de halve klas verlieft op was en oudere mensen die me zoveel kleine simpele dingen hebben geleerd
Het is meschien niet eens het probleem dat ze allemaal moeilijk vervaagt zijn maar gewoon het besef dat ik ze nooit heb bedankt voor hun tijd, moeite en aanwezigheid
Tja..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Een paar jaar terug had ik de drang alles op te schrijven. Alles over hoe en wie en wat er gebeurde. alles omdat ik het niet wilde vergeten. maar nu dus, ben ik het wel vergeten. en neem ik de moeite niet meer de verhalen te lezen. Laat staan de moeite die mensen te bellen. Ik ken ze niet meer, eigenlijk. En ik heb van hen eigenlijk ook nooit meer iets gehoord...Maar als ik die verhalen wel lees,
voel ik me ongeveer zoals jij vanacht...
Je raakt veel mensen kwijt, uit het oog, onderweg. Maar je ontmoet ook weer nieuwe mensen. Alleen, wat wel is, een paar mensen blijven wel altijd hangen. Niet heel veel. Je kunt ze op 1 hand tellen...
Zeker omdat jij niet meer op school zit is het gewoon moeilijker om in contact te blijven. Allemaal mensen waar ik dik mee was op het vmbo zie ik soms dan wel is in de gangen en nu is het gewoon "hey...". Dan denk ik ook wel dat de tijden veranderen, en met de tijd nieuwe mensen.
Een reactie posten