--: Onder Tafel :--

Soms probeer ik mn gedachtes weg te laten waaien. Weg te laten blazen door de wind.
Dan steek ik mn kop wel eens uit het raam als het flink waait. Of ik ga in de tocht tussen twee gebouwen staan. Of in het hoekje van twee hoge muren, waar de wind als een tornado speelt met de blaadjes, bekertjes en mac donals burger papiertjes. Baby-tornadoos zijn dat. Maar toch doen ze wat ze doen.
Ze zijn alleen niet zo goed in het weg blazen van alles wat op dat moment in je hoofd zit, of uberhaubt je hoofd. Daarvoor kan je echt beter naar de storm.

Gister had ik er een beetje moeite mee. Het waaide hard genoeg. Meer dan matig. En vooral bij de koude kille gebouwen. Onderweg naar werk bleef ik even langs het water staan. (Zodat alle gedachtes die vielen ook direct verzopen)
Maar sommige gedachtes wilden er niet uit. Ze hielden zich met al hun weerhaakjes vast aan de binnenkant van mn hersenen. Echt niet dat ze los wilde laten. Ik bleef staan tot het zo een zeer deed dat ik er geen zin meer in had.

De rest van de dag had ik er hoofdpijn van en 's avonds liep ik nog met de gedachtes rond.Vandaag ging het al ietsje beter. Er zijn er een paar vandoor. Al ben ik vanochtend wel even naast de afzuigkap gaan staan. Maar toen was ik vergeten wat ik nog meer moest doen.